Die geur van nat rooigrond en ryp vye

Wanneer die eerste middagbuie oor die Barberton-rante uitsak, ruik die lug na vars modder, soet vye en herinneringe wat lankal moes rus.

GROOTWORDJARE

11/22/20262 min read

Wanneer die donderweer oor die heuwels van Barberton begin grom, weet jy die reuk van nat rooigrond is net ’n kwartier ver. Daardie eerste swaar druppels val soos spatsels donker ink op die droë klip voor my stoep. Vir my bring daardie spesifieke reuk altyd die herinnering aan kinderdae onder oupa se vyeboom terug, waar die suikersoet sap aan jou polse gekleef het terwyl jy vir die bui wegkruip.

Die rante wat asemhaal na die hitte

Die Laeveld hou sy asem op in Oktober. Die hitte lê so dik teen die vensterruite dat selfs die waterverf op my werksbank te vinnig droog word om ordentlik te vloei. Maar sodra die wolke saampak en die koelte oor die vallei trek, verander alles van kleur. Die berge slaan skielik persblou uit, en die blare van die vyeboom blink soos vars vernis.

Kantlynaantekeninge op klam papier

Op sulke dae los ek die groot doeke net so en tel my klein veldboekie op. Dit het vergeelde ivoorpapier wat effens krul as die humiditeit styg, maar die pen gly daarop soos ’n droom. Ek krap vinnige lyne van ’n voël op die draad of ’n oopgebreekte vrug met sy rooi binneste wat soos granaatpitte gloei.

Party oomblikke hoef nie ’n voltooide galeryskildery te word nie. Dit is genoeg dat hulle net vir ’n halwe middag op papier vasgevang word, sodat jy maande later weer die rooigrond en die soetheid kan ruik as jy die boekie oopmaak.