Daar is ’n halfuur tussen daglig en skemer in my ateljee wanneer die lig presies reg oor my werkstafel val. Die venster kyk uit na die agterplaas se moerbeiboom, en die skaduwees word lank en blouerig. Dis die tyd van die dag wanneer die ketel gewoonlik koud word op die stoof, want my hand wil net nog een laaste lyn trek voor die donker inkry.
Pruisiesblou en die geheim van geduld
Pruisiesblou is nie ’n haastige pigment nie. As jy dit te vinnig op nat papier forseer, slaan dit dof uit soos ou wasgoedwater. Maar as jy wag tot die vog net glansloos op die katoenvesel lê, trek daardie diep skaduwees in soos vroeë nag in die bosveld.
Ek hou daarvan om die kwas sy eie gang te laat gaan langs ’n fyn dip-penlyn. Soms vertel die water self ’n stukkie van die storie wat ek nie in woorde kon uitkry nie, veral wanneer ’n ou Lowveld-herinnering sy eie vorm wil aanneem.
Handwerk wat nie haastig hoef te wees nie
In ’n wêreld waar alles binne sekondes verbyblaai, voel dit soos ’n stil daad van verset om ’n hele aand aan een boekrug of drie vloeibare lyne te bestee. Wanneer die ink droog is, vou ek die blaaie versigtig en bind dit met vlasgare vas. Dit is hoe ek my gedagtes bymekaarhou.


